Afdruk

Alle rechten op verspreiding, met inbegrip van film, broadcast, fotomechanische weergave, geluidsopnames, electronische gegevensdragers, uittreksels & reproductie, zijn voorbehouden.

De auteur is verantwoordelijk voor de correctie en inhoud.

© 2013 united p. c. Uitgeverij

ISBN drukuitgave: 978-3-85438-301-7

ISBN e-book: 978-3-85438-281-2

Vormgeving omslag: Alice Walsh

Omslagfoto, lay-out & zetting:
united p. c. Uitgeverij

www.united-pc.eu

Voorwoord

Het was voor mij een bijzondere ervaring om mijn gedachten op papier te zetten.

Een aantal elementen in dit boek zijn autobiografisch.

De personages in dit boek zijn echter fictief.

Een aantal mensen wil ik bedanken voor hun morele steun.

Mijn dochter die vindt dat ik door moet gaan met schrijven.

Mijn man die mij altijd met raad en daad bijstaat.

Mijn beste vriend Leo Gompen.

Mijn vrienden die er altijd voor mij zijn.

Alice Walsh

1.

Tamara zat naar Buitenhof te kijken.

Er was net een onderwerp aan de orde over de multiculturele samenleving. De telefoon ging.

‘Met Tamara van den Bergh’ ‘Hallo met Joan van Amstel. Ik ben bezig een reünie te organiseren voor onze voormalige klas van de lagere school. We hebben een heel leuk programma samengesteld. Het lijkt me erg leuk als je ook komt.’

Tamara dacht: ‘Wie was Joan ook al weer? Was zij niet dat meisje dat vaak een paars rokje droeg?’ Tamara antwoordde: ‘Ik weet het nog niet. Wanneer hebben jullie het gepland?’

‘14 augustus.’

‘Kun je morgen terugbellen? Ik heb mijn agenda niet bij de hand en ik weet niet of ik kan’.

Oké hoe laat ?’, vroeg Joan.

‘Morgenmiddag is goed, mijn mobiele nummer is: 061580124’, antwoordde Tamara.

‘Prima dan bel ik je morgen terug.’, antwoordde Joan.

Tamara ging weer voor de tv zitten. Max Pam was net bezig met zijn column over de oorlogsmisdadiger Demjanjuk. Afschuiven van verantwoordelijkheid nemen voor eigen daden ging er door haar heen.

Haar gedachten dwaalden af. Ze moest nog veel doen voor morgen, het zou weer een volle lesdag worden. Welke onderwerpen zou ze morgen ook al weer moeten behandelen? In de ene klas was ze nog bezig met ‘Europe is one’ en in de andere klas met ‘Vulcanism’. Ze hield van dat onderwerp, maar meer nog van dat ze alleen in de Engelstalige afdeling lesgaf. Dat schiep qua taal en cultuur een zekere afstand.

Dat voelde prettig aan voor haar en het had ook iets vertrouwds. Ze had zich gelukkig gevoeld in de periode dat ze bij haar familie in de USA woonde.

‘Nu geen tijd meer verdoen,’dacht ze ‘aan het werk met de lessen voor morgen.’ Ze deed de tv uit en begon wat op te zoeken over Europe. Terwijl ze aan het werk was schoot haar te binnen dat ze de komende week een afspraak had met haar psychiater, dr. van Oortmaersen. ‘Even kijken wanneer.’ Ze bladerde in haar agenda en daar stond het: a.s. dinsdag om 9.30.

Dat komt er ook nog bij deze week. Nu verder met ‘Europe is one’.

Het viel haar op dat Europa wel erg positief werd afgeschilderd in het lesboek. Gezamelijke waarden van democratie, mensenrechten en vrijheid, een grote ‘family of Europe’. Wat een propaganda eigenlijk. European family? ‘Als iets al kenmerkend is voor Europa, is het de gezamenlijke geschiedenis van een heleboel oorlogen’, dacht ze.

Hoe zou ze dat nu in de les verwerken? Even googlen. Ze vond een bijzondere cartoon. Het stelde in een simpel beeld een deel van de geschiedenis van Europa voor met een verwijzing naar de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Dit kon ze als introductie gebruiken voor de les.

2.

Dr.van Oortmaersen keek nog even in zijn aantekeningen van de vorige sessie. Tamara had onder andere vermeld dat ze zich zo inferieur voelde. Hij had gevraagd waar dat gevoel op gebaseerd was. Tamara wist het niet precies.

Hij las: ‘Cliënte heeft veel potentie; kan niet in eigen talent en potentie geloven; heeft weinig zelfvertrouwen; het lijkt wel alsof ze zichzelf naar beneneden haalt; heeft onnodig veel zelfkritiek; relatie met universitair docent is niet op een gezonde basis gestoeld geweest;vertoont trekken van een Oedipuscomplex dat niet is uitgekristalliseerd. Gesprek over deze relatie in de therapie nog niet genoeg aan de orde geweest nog achterliggende patronen. Cliënte vermijdt dit onderwerp.’ De psychiater keek op zijn horloge, het was tijd. Hij liep naar de wachtkamer om Tamara binnen te laten in zijn spreekkamer.

‘Je kunt naar binnenkomen.’ Hij gaf haar een hand en deed de deur van de spreekkamer dicht.

‘Hoe ging het deze week ?’, vroeg hij.

‘Het gaat wel’, antwoordde Tamara. ‘Ik werd gebeld door Joan van Amstel..Zij wil een reünie organiseren van onze vroegere lagere schoolklas. Ik weet eigenlijk helemaal niet of ik daar wel zo’n zin in heb.’

‘Waarom denk je dat je daar geen zin in hebt ?’, vroeg de psychiater. Er viel een korte stilte.

‘Ik weet het eigenlijk niet’, antwoordde Tamara. Ze vervolgde ‘Het was eigenlijk geen fijne tijd op de lagere school.

‘Kun je je herinneren waarom niet?’ Tamara zuchtte ze voelde duidelijk weerstand om terug te denken aan die periode. Het geschreeuw, het kapot gooien van haar speelgoed, het verscheuren van haar tekeningen en het uitschelden wanneer ze iets volgens haar moeder niet snel genoeg begreep. Ze kreeg een vervelend gevoel in haar buik.

‘Ik vond het heel vervelend en ik voelde me niet veilig. Ik werd gepest op school, omdat ik een bril had. Ze schreeuwden vaak: ‘Brillegek!’ Dat was niet plezierig. Een keer liep ik van school naar huis. Er was een jongen in de klas die mij de hele tijd had gepest. Ik had me een keer naar hem omgekeerd en mijzelf verdedigd. Ik gaf hem een klap. Na schooltijd stond een groep van de klas mij op te wachten. Ze scholden, sloegen mij. Ze wilden mij ophangen aan een boom.’

‘Kreeg je thuis steun; kon je er met je vader en moeder over praten?’, vroeg de psychiater.‘Soms wel. Ik herinner mij dat mijn moeder heel vaak met de school belde. Haar klachten werden totaal niet serieus genomen. Er werd niets aan de situatie gedaan door de meeste leerkrachten. Het leek wel alsof ze dit gedrag goedkeurden, behalve meester Luining als ik het mij goed herinner.

Maar mijn moeder was vooral met zichzelf bezig in die tijd. Ze gaf ons altijd de schuld dat ze voor ons moest zorgen, ze schreeuwde altijd: ‘Ik ben jullie slavin niet!’, sprak Tamara.

‘Welke tijd speelde dit ongeveer?’, vroeg de psychiater.

Tamara dacht na, ze was niet goed in het zich herinneren van perioden. Ze zei: ‘ik geloof zo midden jaren zestig: 65, 66 en 67’.

‘Wat voor gevoel gaf het jou dat je moeder zo schreeuwde?’

‘Een heel onveilig gevoel, ik wilde wegvluchten’, antwoordde ze.

‘Waar was je vader in zulke situaties?’, vroeg de psychiater.

‘Mijn vader was afwezig of op zijn werk, wanneer hij wel thuis was zat hij in zijn werkplaats, zij kon haar gang gaan’, antwoordde Tamara. Ze voelde zich ineens heel erg moe, ze wilde naar huis. De psychiater rondde de sessie af. Ze maakten een nieuwe afspraak. Ze deed haar jas aan en ging met de bus naar huis.

Tijdens de busrit dacht ze na over de sessie met haar psychiater.

Thuis aangekomen ging de telefoon terwijl ze haar jas uitdeed. Ze rende de kamer in en nam op

‘Hallo met Joan. Heb je al besloten of je naar de reünie komt? Ik heb ook nog even met je moeder gebeld, ze zei dat je het heel leuk zou vinden.’

‘Ik kom niet Joan.’

‘Maar waarom niet? We hebben een heel erg leuk programma. Meester Luining is er ook, die kon altijd zo mooi over geschiedenis vertellen. Kun je de 75 euro niet betalen?’, vroeg Joan.

‘Nee Joan dat is het niet; ik heb pijn in mijn rug en ik ben moe. Ik heb er geen zin in.’

‘Heel erg jammer Tamara, want het wordt vast een hele leuke dag. Bijna iedereen komt’, sprak Joan.

‘Ik wens je een fijne reünie, Joan. En de anderen ook’ sprak Tamara. ‘Nou, het beste er maar mee’, antwoordde Joan. Tamara legde de hoorn neer en liep naar de keuken om koffie te zetten.

Ze pakte de krant. Ze zag dat Josh een artikel had geschreven over de politieke realiteit van de Nederlandse verhoudingen. De essentie van het artikel was dat ‘links’ en ‘rechts’ achterhaalde begrippen zijn in de huidige politiek. Dat we tot een andere, meer inzichtelijke typering moeten zien te komen om de verhoudingen goed te kunnen indelen. Tamara merkte dat het artikel van Josh haar raakte. Niet zo zeer de inhoud, want zijn politieke theorieën kende ze wel, maar het feit dat het door hem was geschreven. Ze dacht aan de tijd dat ze een relatie met hem had. Zij was studente, hij was docent. De eerste keer dat ze hem zag, maakte diepe indruk op haar. Het was in de hal van het academiegebouw. Josh droeg groene laarzen, het was regenachtig weer geweest. Tamara liep door de draaideur en zag Josh staan. Ze keken elkaar aan en het leek net alsof ze elkaar aan het doorgronden waren terwijl ze elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Josh zei later: ‘Ja Tamara, het is een klassieke geschiedenis, ons verhaal samen.’ Ze had destijds de omvang van die woorden niet helemaal begrepen. Ze zat vol spanning over haar afstudeerscriptie. Nu had ze soms, wanneer ze weer wat over Josh hoorde in de media of een artikel van hem las, het gevoel dat ze beter besefte wat hun relatie had betekend.

Ze legde de krant neer en pakte haar agenda. Even kijken wat ze nog moest voorbereiden voor morgen. Eén klas was nog bezig met project ‘Europe’. Even kijken, het volgende hoofdstuk ging over de uitbreiding van de laatste 15 jaar. Bij dit hoofdstuk maakte ze een groepsopdracht met presentatie. De andere klas ging een artikel lezen over ‘vulcanism’.

Het was nu actueel, omdat er net een vulkaan was
uitgebarsten op IJsland. Dat kon ze in de les gebruiken. Ze vond het plezierig om uitsluitend in het Engels les te geven op haar voormalige middelbare school. Aan deze school had ze goede herinneringen. Soms had ze flashbacks terwijl ze door school liep. In de hoek van de aula was een plekje, waar ze als leerling vaak op de verwarming had gezeten. Dat voelde veilig. Er was een docent uit die periode die er nu nog werkte. Ze keek in haar agenda of ze nog meer moest doen voor morgen. Dat was niet het geval. O ja, morgen weer een afspraak met dr.van Oortmaersen om 16.00 uur, las ze.

3.

Tamara stapte uit de bus en liep naar de praktijk van dr. van Oortmaersen. De lessen waren goed verlopen, groepsopdracht bij ‘project Europe’ was goed uitgepakt. De presentaties waren origineel en kwalitatief van een hoog niveau geweest. Met een tevreden gevoel dacht ze terug aan deze lesdag. Ze deed de deur van de praktijk open en ging in de wachtkamer zitten.

De wachtkamer was sober ingericht. Een paar stoelen, een tafeltje met daarop wat tijdschriften, een apparaat waar je wat water kon tappen en twee reproducties aan de muur. Eén van het werk van Miro en één van het werk van George Braque uit zijn kubistische periode.

Tamara pakte een tijdschrift. Op de cover stond; ‘Ik vluchtte voor de dominee hij kon niet van mij afblijven.’ Voordat ze aan het lezen van het artikel kon beginnen, deed dr.van Oortmaersen de deur open en zei: ‘Je kunt binnen komen.’ Tamara liep naar binnen en ging zitten.

‘Hoe gaat het deze week?’, vroeg de psychiater.

‘Ik zag een artikel van Josh in de krant’, antwoordde ze .

‘Waar dacht je aan terwijl je zijn artikel las en wat voelde je daarbij?’, vroeg de psychiater.

‘Ik dacht aan onze relatie, aan het gevoel dat ik er eigenlijk niet mocht zijn. Wanneer ik bij Josh sliep door de week dan mocht ik de telefoon niet opnemen. Josh bepaalde eigenlijk alles.’

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!

Lesen Sie weiter in der vollständigen Ausgabe!